مقدمه
اضطراب کودک تنها یک احساس نیست؛ تجربهای بدنی، هیجانی و شناختی است که میتواند بر خواب، اشتها، ارتباط و یادگیری تأثیر بگذارد. تراپلی بازی را به عنوان ابزار اصلی تنظیم اضطراب معرفی میکند و والد کری مثبتنگر نیز رابطه امن را درمان پایه میداند.
اضطراب از نگاه تراپلی
۱. بدنِ مضطرب، ذهن مضطرب میسازد
کودکان اضطراب را در بدن تجربه میکنند: دلدرد، تپش، بیقراری، چسبندگی.
۲. نیاز به اتصال
در لحظه اضطراب، کودک تنها یک چیز میخواهد: حضور والد.
۳. نیاز به بازیهای تخلیهای
اضطراب بدون خروج انرژی، در کودک انباشته میشود.
بازیهای مؤثر تراپلی برای کاهش اضطراب
۱. بازی تنفس حیوانات
– تنفس خرگوشی
– تنفس شیر
– تنفس لاکپشتی
این بازیها تنظیم سیستم عصبی را تسهیل میکنند.
۲. پتوپیچ آرامبخش
بچه مثل سوشی پیچیده میشود؛ حس امنیتِ بدنی تقویت میشود.
۳. بازی شن یا خمیر
کار با مواد حسی به شکل عمیقی اضطراب را کاهش میدهد.
۴. بازیهای پیشبینی
توپ را آرام پرت میکنید و کودک باید پیشبینی کند کِی میرسد.
این بازی ذهن را از حالت اضطرابی خارج میکند.
۵. نقاشی احساسات
کودک احساسش را روی کاغذ میآورد و والد تنها همراه است، نه تحلیلگر.
۶. بازیهای رابطهمحور
بغل طولانی، رقص آرام، قدمزدن دستدردست—پایه درمان اضطراباند.
بخش سوم: اصول والدگری کری مثبتنگر در مدیریت اضطراب
۱. والد آرام = کودک آرام
تنفس والد، سرعت گفتار، تماس چشمی—همه پیام امنیت میدهند.
۲. پیشبینی کردن
کودک مضطرب از ابهام میترسد.
ساختن برنامه قابل فهم، کاهشدهنده اضطراب است.
۳. تایید احساس
«میدونم ترسیدی، کنارت هستم.»
این جمله درمان است.
۴. رها کردن باید و نباید
اضطراب با فشار کم نمیشود. با پذیرش کم میشود.
جمعبندی
اضطراب کودک با تنبیه، نصیحت یا بیاعتنایی کاهش نمییابد. با بازی، حضور امن والد، تنظیم هیجان و اتصال عاطفی است که کودک مسیر آرامش را یاد میگیرد.
نویسنده: نسرین افشاری
دیدگاه خود را بنویسید